Er zijn altijd 1001 zaken te doen die een groot deel van je aandacht vragen, zo niet al je aandacht. Dat kan om heel belangrijke zaken gaan en ook om futiliteiten. Feit is dat je zodanig bezig bent of bezig gehouden wordt, dat je niet altijd denkt op tijd de suikers te meten. En dat is niet altijd even prettig; je wordt je dan pas bewust als het niet goed zit en dan is het eigenlijk alweer te laat. Je sukkelt weer eens achter de feiten aan en moet de boel weer corrigeren. Dat kost tijd, heel veel energie en bovenal: het beïnvloedt je gemoed, je gevoelens en gedachten op dat moment. Je baalt ervan dat je er niet eerder aan gedacht hebt en zo de hyper of hypo hebt voorkomen, je baalt dat je weer even 'opzij' moet stappen om weer tot jezelf te komen. En het gevoel in je lichaam bij een hypo of hyper is überhaupt al niet prettig. Kortom: zo'n moment van disregulatie kan worden ervaren als een enorme stoorzender; je bent er namelijk niet met louter de fysieke gevolgen. Ook op mentaal, sociaal en emotioneel vlak heeft zo'n moment invloed, de ene keer soms meer dan de andere keer.
Je zou nu heel makkelijk kunnen concluderen dat wanneer de gevolgen zo akelig zijn, dat je er dan als vanzelf aan went regelmatig en op tijd te meten. Klinkt inderdaad heel logisch, gebaseerd op het idee van Pavlov: Iets is vervelend, dan doen we het niet meer. Maar ja, mensen zijn in deze dan toch geen honden. Mensen hebben namelijk de onhebbelijke eigenschap om tegen alle natuurlijke wetten in zelf uit te maken wat ze wel en niet willen. Of wat ze belangrijk vinden en wat niet.
En dan raken we hier bij de kern van dit betoog, namelijk: waar in jouw prioriteitenlijst komt diabetes voor? Een lastige vraag, een confronterende vraag maar wel belangrijk om eens bij stil te staan en daar een moment of wat je aandacht aan te schenken. Dit sluit ook direct aan bij je bereidheid en motivatie (of gebrek daaraan) om deze ziekte zo goed mogelijk te 'managen'.
Ik weet echt zeker dat iedere diabeet diep in zijn/haar hart ook wil dat de boel zo goed en gladjes mogelijk verloopt en ingesteld is. Ik weet ook dat niet iedereen het gevoel heeft dit ook echt op te kunnen brengen. Geloof me, die gevoelens zijn mij bekend. Daarom is het ook zo belangrijk dat er in de hele wirwar van professionals die zich rondom diabetes patiënten ophoudt, een nieuwe professional haar intrede doet en dat is: de Diabetescoach. Een coach besteedt aandacht aan de psychische beleving van de ziekte en welke gevolgen dit heeft in het dagelijks leven. De insteek is altijd: positief, praktisch en met het oog op de toekomst (niet: Wat ging er mis? maar: hoe ga ik het anders doen?) En de bijbehorende missie luidt: Plezier in het leven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten